تایتل قالب طراحی سایت سئو قالب بیان
حتی اگر تمام طول شب را گریسته باشی، باز هم دمیدن صبح برایت نشاط آور خواهد بود


شاید باورش سخت باشد ولی آدم‌ها طوری فراموشمان می‌کنند که گویی هرگز وجود نداشته‌ایم.

+کلی نوشتم و نوشتم آخرش دیدم همین یه جمله کافیه :)

آنیا بلایت ۱۵ دی ۹۶ ، ۰۱:۲۳ ۴ ۷ ۴۳

نظرات (۴)

  • سولانژ ...
    جمعه ۱۵ دی ۹۶ , ۰۱:۵۴
    دقیقا همینه ... ادم ها ... این موجودات عجیبِ غریب ما را فقط برای وصله زدن به تکه پاره هاشان می خواهند ...
    • author avatar
      آنیا بلایت
      ۱۶ دی ۹۶، ۱۳:۳۵
      کاش حداقل مثل وصله ها به هم دوخته می‌شدیم. 

  • خرگوشک :)
    شنبه ۱۶ دی ۹۶ , ۱۱:۰۴
    اوهوم :)

    منم تجربه ی این حس یه عالمه نوشتن و آخرش جایگزین چند جمله ی کوتاه جای متن طولانیمو داشتم..
  • 🍁 غزاله زند
    دوشنبه ۲۵ دی ۹۶ , ۱۷:۲۲
    گاهی خودمون هم اینجوری رفتار میکنیم! امان از این آدما!حتیِ خودِ آدممون! :) 
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی

"ویندی پاپلِرز به معنی سپیدارهای رقصان در باد"
روی بلند ترین کوه‌های آبشاردار، بین انبوه‌ترین جنگل های بلوط اگر ردِپای بابونه‌ها را دنبال کنی، درختان سپیدار بین درختان بلوط سر برخواهند آورد. سپیدارهایی آنچنان بلند که همیشه باد و نسیم بینشان می‌وزد؛ سپیدارهایی همیشه رقصان در باد. آنجا دخترکی با موهای خرمایی به تماشای آسمان و در انتظار ابرها نشسته‌ است. به دریا فکر میکند و اقیانوسی متلاطم در سرش خروش دارد. افکارش و یا گاهی اشک‌هایش روی موهایش می‌ریزند و زین سان موهای خرمایی‌اش موج دارند و همیشه همه‌ی وجودش دلتنگ دریاست. بعد از آبشارهای سرزمینش و بابونه‌ها و درخت های سپیدار و جنگل های بلوط، تنها دریا به او آرامش می‌دهد و وصالش با دریا موهایش را مواج تر و اقیانوس  متلاطم درونش را می آرامد.
~~~


نویسندگان